اگه فوتبالیست بود همه میشناختنش!!!
اگه هنرپیشه بود همه میشناختیمش!!!
تا به حال عکس این دانشمندان جوان و نابغه کشور را دیده اید؟
جوانی که با همه درد ها و مشکلات جسمانی تا آخرین لحظات زندگی خود دست از کسب علم و دانش برنداشت و مدال های افتخار را یکی پس از دیگری به گردن آویخت...

آداب پایتخت نشینی نخواستیم
یک چسب گنده بر نوک بینی نخواستیم
ما را شمیم سنجد و توت وطن خوش است
ما میوه های مصری و چینی نخواستیم
خواننده های روی زمین خوش صداترند
خواننده های زیر زمینی نخواستیم
دین را دبیر جبر به ما یاد داده است
قربانتان معلم دینی نخواستیم
یاران او به برج نشینی رسیده است
مردی که گفت : " کاخ نشینی نخواستیم ..."

سعیدبیابانکی

اين تصوير نوري زيبا و نادر كه در آسمان شهر هانگ شانگ چين به ثبت رسيده، نزد كارشناسان هواشناسي به عنوان «هاله 22 درجه» شناخته شده كه يك ساختار گرد 22 درجه دور خورشيد ايجاد مي‌كند.

اين پديده كه به هاله خورشيد، كمان يخي و ‌سگ خورشيد نيز شناخته شده، هاله يخي است كه توسط بلورهاي يخي بشقابي شكل در ابرهاي جو موسوم به ابرهاي «سيروس» ايجاد مي‌شوند.

ابرهاي «سيروس» ابرهاي ارتفاع بالا بوده كه از ظاهري نازك و پر مانند برخوردارند.

تنها زماني كه مي‌توان پديده هاله 22 درجه را مشاهده كرد، وقتي است كه خورشيد در ارتفاع بسيار بالايي در آسمان در زاويه 58 درجه يا بيشتر افق قرار داشته و نور آن از ميان ابرهاي «سيروس» عبور كند.

موقعيت خورشيد در آسمان و همچنين موقعيت بيننده مي‌تواند قابلیت مشاهده اين پديده را تعيين كند.

همچنين بلورهاي يخي درون ابر نيز بايد از شكل شش ضلعي برخوردار بوده و صفحات ضخيم آنها با زمينه موازي باشند.

اين هاله با انكسار نور از ميان بلورهاي يخي شش ضلعي افقي شكل گرفته كه طي آن نور از سمت عمودي بلور وارد شده و از انتهاي تقريبا افقي آن خارج مي‌شود.

مردم حتی درتبرّک آب وضویت از خاک سبقت میگیرند.

شهر،اینجا به نام توست و

ازمیان کوچه هایش چه عجیب دلت رابرده است، اهالی یکی ازهمین خشت وگلی ها،

خانه ای که سروری میکندبرمحلۀ « في بيوت اذن الله ان ترفع و يذکر فيهااسمه »

وچه خوب شناخته بودخدایت، همسایگان نااهل این خانه را

که گِل گرفت درب همه رابه سمت خانه اش جزهمین یکی را تا همه بداننداهلش بروبیایی دارندباخدا وازمیان خانه های زمین کدام خانه است که تاهمیشه باخانه خدا به همدیگرراه دارند.

اُمّتت حالا از یهود و اهل کتاب چندین سر و گردن بالاترندکه قرنها به تجلّی خداوند بر کوه طورشان و وادی مقدس طوی برخودمی بالیدند ولی اینک پادشاهی میکند برطورشان، خانه ای که درمدینه شده است چهار راه ملائکه و پاتوق همیشگی خدا ؛ حتی جبرئیل و پیامبر هم بدون کسب اجازه حق ورود ندارند بر اهلش.

آه....!

چه میدانیم؟شایددست همین یهود ورق رابرگرداند که حالا دیگرقرنهاست نعلین موسی به اهالی نااهل شهرت طعنه میزندوبا ادب خودفخر میفروشدبرتاریخ پرازدودکوچه بنی هاشم.

آن نعلین حرمت نگه داشتندبیابانی راکه خدا فقط تجلّی کرده بود به پیامبرش درگوشه ای ازآن (فاخلع نعلیک)واینان بی حرمتی ونامردی را سنگ تمام گذاشتند درحق خانه ای که روزوشب پایتخت فرشتگان بودومرکزتجلّی خدا.

بگذارهرچه میخواهندهیزم بیاورندودرآتش نامردیشان بدمند صحابه ات؛

ماسکونت داده ایم ساکنین این خانه را دردلهایمان وشب وروز بردرگاهش پاسبانی خواهیم دادازآتش شیطان وهوای نفس، به رسم میزبانی ومهمان نوازی،تابرسدکه روی دستانمان تقدیم فرزندمادرمان کنیم این دل داغدارمان را صبح یکی ازهمین روزها....

..................................................................

«هنگامي که پيامبر صلي الله عليه و آله اين آيه را تلاوت مي‏کرد، مردي از جاي برخاست و گفت: مقصود از اين خانه‏ ها کدام خانه ‏است؟ پيامبر فرمود: خانه‏هاي پيامبران. ابوبکر گفت: يا رسول الله! هذا البيت منها و اشار الي بيت علي و فاطمه عليهما السلام. قال نعم و افضلها; در حالي که با دست‏خود به خانه علي و فاطمه عليهما السلام اشاره مي‏کرد گفت: آيا اين خانه از جمله آن خانه‏ها است؟ حضرت فرمود: آري. بلکه افضل از همه آن‏ها است.»[سفينة البحار، ج 1، ص 114]

این تصاویر سنگ مزار شهید علی دوست شهبازی است. شهید شهبازی در سال 1343 در افغانستان متولد شده است و در ایران، در جبهه های جنگ ایران و عراق تحت عنوان یک پاسدار جنگیده است و در روز بیست و سوم مهرماه سال 1368 در جبهه های جنوبی ایران شهید شده است.

به نظر می رسد تصویر دیگر نیازی به توضیح بیشتری نداشته باشد. شهید علی دوست شهبازی همان کسی است که امروز در کوچه خیابان ها با طعنه "افغانی" صدایشان می کنیم. خبردار شده است که در ایران جنگ شده است برای حفظ آرمان های انقلاب ایران به ایران آمده است و جانش را در این راه داده است.

ماجرا ماجرای همیشگی تاریخ است. اگر شهید شهبازی در جریان جنگ ایران عراق شهید نمی شد و از سر اتفاق بر حسب هزار دلیل، نمی توانست به افغانستان برگردد و به صورت قانونی در ایران سکونت می گزید؛ روز سیزدهم فرودین امسال اگر با همسر و فرزندانش به مشهورترین پارک اصفهان می رفت با پلاکاردی مواجه می شد که از ورود او فقط به خاطر اینکه ملیتش به کشور افغانستان مربوط می شود جلوگیری می شد. اگر ساکن استان مازنداران بود و با همه مصیبت ها مراحل دریافت کارت و پاسپورت و ویزا را گذرانده بود حالا باید این استان را ترک می کرد. نمی توانست به نوشهر برود چون یک مدیر دولتی عقیده داشت "نوشهر شهری توریستی است و باید از وجود افاغنه "پاکسازی" شود" که توریست ها یحتمل از قیافه "افغانی ها" خوششان نمی آید و عیششان منغص... برادر شهید می گفت که شهردای برای اینکه بالای قبر شهید سقف بزند سالهای سال قبل از آنها طلب پول کرده است و نداشته اند و سال ها مزار شهید بی سقف بوده است...

کاظم کاظمی شان، کاظم کاظمی مان، سالها قبل حرف آخر را زده بود: پیاده آمده بودم پیاده خواهم رفت... پیاده خواهند رفت؟

ذات انقلاب و نظام تحمل نخواهد کرد. این بی اخلاقی ها ادامه پیدا نخواهد کرد. آرمانهای انقلاب به دست بوروکرات های پشت میز نشین بی درد، یقه سفیدهای بی اخلاق مدعی و ریاکار از بین نخواهد رفت. منتظر می مانیم...